هفته گذشته درکشور عراق رخ دادهایی به وقوع پیوست که بیانگر تجلی عقلانیت در
عملکرد تصمیم گیرندگان عرصه سیاسی آن کشور می باشد .
نمایندگان مجمع ملی عراق پس از چند جلسه بحث وگفتگو توانستند اعضاء هیأت رئیسه
این مجمع و پس از آن شورای ریاست جمهوری را بر گزینند و متعاقب آن شورای ریاست
جمهوری نیز نخست وزیر را انتخاب نمود و با این اقدام خودیأس ونا امیدیی که در بین
مردم عراق به آن دامن زده می شد مبدل به شادی و شعف نمودند. چیزی که به این رخ
دادها زیبایی و عظمت و شکوه می بخشید، نحوه برگزیدن اعضاء این سه رکن حکومت با
شیوه ای مبتنی بر دمکراسی و عقلانیت از بین همه قومیت های تأثیر گذار در سرنوشت
عراق بخصوص انتخاب آقای جلال طالبانی به عنوان رئیس جمهور بود .
بدین گونه سه رکن حکومت عراق یعنی رئیس مجمع ملی ،رئیس جمهور و نخست وزیر
انتخاب شدند وفصلی نو در حیات سیاسی عراق آغاز گشت .برهه ای که در آن برای اوّلین
بار مردم با رفتن به پای صندوق های رأی حق حاکمیت خویش را باز یافتند و شیوه ای
دمکراتیک برای اداره امور کشور برگزیدند .
آنجه که پس از انتخاب اعضاء هیأت رئیسه مجمع ملی اتفاق افتاد و نوید تحقق کامل
دمکراسی و وحدت در بین تمامی جریان ها و گروههای سیاسی حاضر در عرصه اجتماعی عراق
می دهد حضور نمایندگان تمامی تفکرهای گوناگون اعم از مذهبی ، قومیتی و ملیت های متعدد در قدرت و اداره امور
کشور عراق می باشد وحتی از جریانی که انتخابات را تحریم و در آن شرکت ننموده بودند
برای حضور در حکومت و برعهده گرفتن مسئولیت دعوت به عمل آوردند . این شیوه بیانگر
درایت و درک موقعیت حساس این کشور از سوی شخصیت ها ی سیاسی و تصمیم گیرنده در عراق
می باشد .
آنان به خوبی در یافته اند که اگر بخواهند مملکت خود را به سوی استقلال ، ترقی
و تحقق دمکراسی رهبری نمایند و مردم اطاعتی رضایتمندانه نه بر اساس اجبار و زور از
حکومت داشته باشند باید تمامی جریانات سیاسی را در اداره عراق شرکت دهند و برای
هریک سهمی متناسب با شأن ، موقعیت و وزن اجتماعی آن ها در قدرت در نظر بگیرند .
عراق متشکل است از قومیت ها و ملیت های مختلف از شیعه و سنی ومسیحی به عنوان
جریانات مذهبی تا کرد و ترکمن و عرب به عنوان قومیت ها و ملیتها . برای اداره چنین
کشوری با گرایشات مختلف مذهبی و قومی حضور نمایندگان آن ها در هیأت حاکمه امری است
ضروری و اجتناب تاپذیروشیوه اداره دمکراتیک کشور نیزجنین حقی را به آنان می دهد .
اتخاذ رویکرد مشارکت جویانه از سوی تصمیم گیرندگان عرصه سیاسی عراق مبین عزم
جدی آنان برای رعایت حقوق آحاد مردم این کشور ، استحکام وحدت ملی و پرهیز از
هرگونه انحصار طلبی و دیکتاتوری اکثریت بر اقلیت تحت هر عنوانی می باشد .در کشوری
که اکثریت جمعیت آن راشیعیان تشکیل می دهند انتخاب یک کرد به عنوان رئیس جمهور
نشانه دور اندیشی ،خردمندی ، تدبیر، کیاست و تصمیم جدی برای همزیستی مسالمت آمیز
از سوی رهبران سیاسی این کشود است .در این انتخاب نقش محوری آیت ا... سیستانی
فراموش نشدنی و قابل تقدیر است .او با حکمت و درایت مدت ها پیش اعلام نمود که :
ریاست جمهوری حق کردهاست .
برای اوّلین بار در تاریخ عراق آن هم در این سطح از سوی مرجعیت شیعه از حق
کردها صحبت ودفاع کردن موجی از امید و دلگرمی نسبت به آینده در بین اهل سنت و
کردها نه تنها در عراق بلکه در تمامی نقاط کردستان ایران نیز به وجود آورد آن گونه
که نمونه این قدر دانی را در سوّمین نشست اصلاح طلبان کرد در بوکان شاهد بودیم .
این انتخاب و اتخاذ چنین شیوه ای درکشور همسایه در بر دارنده پیامی است مهم
برای ما . ما پس از 27 سال که از انقلاب میگذرد هنوز نتوانسته و یا بهتر بگویم
نخواسته ایم اهل سنت را در قدرت مشارکت دهیم . در آغاز تشکیل مجلس ششم قرار بود
آقای جلالی زاده نماینده سنندج که فردی است دارای صلاحیت علمی ،دینی ، انقلابی واز
خانواده شهدا در ترکیب هیأت رئیسه حضور داشته باشد ،مخالفت های پیدا و پنهان شکل
گرفت وبرخی تهدیدبه پوشیدن کفن و آمدن به خیابان در اعتراض به این موضوع نمودند .
هنوز پس از 27 سال بعد از انقلاب علی رغم وجود نیروهای شایسته و و فادار به
نظام و انقلاب در بین اهل سنت ، در مناطق شیعه نشین برای شهرستان های اهل سنت یک
فرماندار از خودشان انتخاب نکرده ایم . با این وضعیت چه گونه می خواهیم وحدت ملی و
مشارکت عمومی را محقق سازیم ؟
آقای دکتر مهاجرانی در ابتدای نوشته اش در سایت مکتوب تحت عنوان (( انتخاب
طالبانی )) جمله ای را آورده که گفته اند : آنانی که با صدای موج بیدار نمی شوند
غریو توفان آن ها را از خواب خواهد پراند . اقدام انجام شده در عراق برای ایران
صدای موج است،امید آنکه تصمیم سازان و تصمیم گیرندگان کشور صدای این موج را در
یابند و به قول حافظ طرحی نو در اندازند .
بیا تا گل بر افشانیم و
می در ساغر اندازیم
فلک
را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم
با اتخاذ شیوه ای مبتنی بر عقلانیت و دمکراسی حقوق معوقه مردم کرد و همه قومیت
ها را در عمل نه حرف احیا نمایند و گرنه دوصد گفته چو نیم کردار نیست ، در این
صورت است که بار دیگر شاهد همدلی و همراهی تمامی مردم ایران بسان ایّام دوران
انقلاب خواهیم بود ومشارکت عمومی و همبستگی ملی تحقق می یابد . امید که چنین باد .