سیاسی

دلهره اصولگرايان از اصلاح طلبان

 علي مزروعي
 

اعتماد: با نزديک شدن به زمان انتخابات رياست جمهوري و افزايش فعاليت گروه هاي سياسي براي حضور موثر در اين عرصه، موضوع عدم امکان بهره گيري اصلاح طلبان از فضا و امکانات مناسب به عنوان يک متغير تاثيرگذار در رقابت هاي انتخاباتي با اهميت به شمار مي آيد، چه آنکه هر جريان و گروهي براي عرضه تفکرات و نظراتش در جامعه نياز به ابزار و امکاناتي دارد که بدون آن تعامل با مردم نيز دشوار به نظر مي رسد. در هفته هاي گذشته شاهد بوديم چهره هاي اصلاح طلب به رغم استقبال پرشور مردم از حضور آنان در محافل عمومي به دليل موانع ايجاد شده نتوانستند در مجامع مد نظرشان سخنراني کنند. سخنراني آقاي خاتمي در شاهچراغ و از سخنراني آقاي کروبي در دانشگاه هاي گرگان و همدان جلوگيري شد. در اين ميان رسانه هاي جريان رقيب سعي دارند با ناديده گرفتن محدوديت ها و امکانات نابرابر جريانات سياسي کشور، انتقاد اصلاح طلبان از اين موضوع را مظلوم نمايي جلوه دهند. اين امر در حالي صورت مي گيرد که نابرابري امکانات ميان احزاب اصولگرا و اصلاح طلب کاملاً بديهي و مشخص است. حال حتي اگر در رسانه هاي اصولگرا گفته شود اصلاح طلبان مظلوم نمايي مي کنند، واقعيت همان طور که هست در افکار عمومي جامعه شکل خواهد گرفت. مردم اظهار نظر را مي شنوند و با آنچه در فضاي جامعه مي بينند مقايسه خواهند کرد. در نهايت نيز اين مردم هستند که به داوري خواهند نشست و انتخابي را که مناسب مي دانند انجام مي دهند. اگر دولت و مجلس و نهادهاي ديگر را مد نظر قرار دهيم مي بينيم تمامي اين نهادها در اختيار اصولگرايان است. اين مساله را هيچ فرد يا رسانه يي نمي تواند منکر شود. به خصوص در چهار سال اخير و پس از روي کار آمدن دولت نهم هر مدير و مسوولي که اندک گرايشي به اصلاحات داشت حذف يا بازنشسته شد و اگر هم مدير اصلاح طلبي باقي مانده است سعي شده در مسووليت هاي غيرموثر قرار داده شود. بايد گفت اصلاح طلبان نه تنها در حوزه توزيع قدرت و حضور در مسووليت ها از امکان برابري با جريان رقيب برخوردار نيستند بلکه در زمينه رسانه ها نيز از اين نابرابري مورد آسيب قرار مي گيرند. همان طور که همگان مي دانند دولت چندين روزنامه در اختيار دارد، در حالي که تعداد روزنامه هاي در اختيار اصلاح طلبان از تعداد انگشتان يک دست هم کمتر است. علاوه بر اين همين تعداد اندک رسانه يي که مشي اصلاح طلبانه دارند همواره در نگراني توقيف و لغو امتيازند. بنابراين جريان اصلاح طلبان از عمده ترين ابزار ارتباط با مردم بي بهره اند و طرفه آنکه در زماني که درصدد ارتباط چهره به چهره با مردم نيز برمي آيند به بهانه هاي مختلف بر سرراهشان مانع تراشي مي شود. نظير اين مساله را در چند هفته گذشته شاهد بوديم. احزاب اصلاح طلب علاوه بر مشکلاتي که براي حضور و سخنراني در دانشگاه ها برايشان ايجاد مي کنند، از امکان برگزاري کنگره حزب شان در مکاني مناسب نيز بي بهره اند. به اين ترتيب احزاب اصلاح طلب مجبورند کنگره ها و اجتماعات خود را در مکان هايي برگزار کنند که به لحاظ گنجايش و فضا براي يک اجتماع بزرگ مناسب نيست. اين مسائل تنها نکات بديهي و مشخص است که نشان از نابرابر بودن فضا و امکانات ميان جريانات سياسي دارد. واقعيت آن است که اصلاح طلبان به دليل برخورداري از پايگاه اجتماعي مناسب پتانسيل بالقوه يي براي حضور در قدرت دارند که همين امر موجب نگراني اصولگرايان شده است. بنابراين آنان تصور مي کنند هر چه اصلاح طلبان در ايجاد ارتباط با جامعه محدود تر شوند امکان استمرار حضور اصولگرايان در قدرت افزايش پيدا مي کند. با اين تحليل جناح رقيب اصلاح طلبان تمام تلاش خود را به کار مي برد تا ارتباط اصلاح طلبان با مردم دشوارتر شود و با محدوديت هاي رسانه يي اين جريان، مردم به سمتي گرايش پيدا کنند که مد نظر اصولگرايان است. همه اينها در حالي است که حاميان دولت نهم معتقدند پايگاه اجتماعي شان قوي تر از اصلاح طلبان است و با همين استدلال هم خود را پيروز انتخابات سال آينده مي دانند. در اين حال و با اطمينان از پيروزي، حضور اصلاح طلبان در ميان مردم موجبات نگراني آنان را فراهم آورده است. مي توان گفت اصولگرايان حاضر در قدرت با همين نگراني روز به روز تلاش مي کنند شرايط و امکانات را براي اصلاح طلبان محدودتر سازند و حتي از حضورشان در دانشگاه ها نيز جلوگيري مي کنند. با وجود تمام اين مسائل اما جبهه اصلاحات با استفاده مناسب و مديريت شده از امکانات و ابزارهاي محدودي که در اختيار دارد مي تواند صداي خود را به جامعه برساند. اصلاح طلبان از پتانسيل بالايي برخوردارند و مي توانند حتي در يک انتخابات نابرابر به پيروزي دست يابند. اصلاح طلبان همت خود را بر اين قرار داده اند که تفکرات و برنامه هايشان را با مردم در ميان بگذارند و با تمام تنگ نظري ها و نابرابري ها وارد عرصه انتخابات شوند تا پيروز اين ميدان باشند.
 

 

قسمت های قبل